terug naar overzicht

Aanhaken…

Aanhaken…
Ivonne Landaal
Ivonne Landaal Sociaal makelaar

Van en naar het werk ga ik het liefst met de trein. Gewoon even zitten en nadenken over de dag die komen gaat of die net geweest is. En wat ik meestal doe: ik pak een haakwerkje. Dat levert heel diverse reacties op. Zo ook vorige week.

Tegenover mij zat een vrouw van Arabische afkomst. Ze zag me haken. Ze keek het een tijdje aan. Naast haar zat een jongeman. Ze praatten wat met elkaar. Verstaan deed ik het niet. Iedere keer keek ze weer naar waar ik mee bezig was. Opeens gebaarde ze dat ze mijn haakwerk wilde. Ik gaf het haar, ervan uitgaande dat ze het even wilde bekijken. Spontaan begon ze te haken. Mevrouw pakte haar telefoon uit haar jaszak. Trots liet ze zien wat ze gehaakt had. Super gewoon. Ik begon te glimmen van haar actie en stak mijn duimen op: het symbool voor 'wat mooi'; 'super' etc. Er kwam een glimlach op haar gezicht.

De jongeman naast haar bleek haar zoon te zijn. Hij vroeg wat is dit en wees op mijn haaknaald. Ik vertelde het hem. Wil je het in mijn telefoon zetten vroeg hij in gebrekkig Nederlands? En wat is dit? Garen. Ook dat moest ik in zijn telefoon zetten. Waar ik het gekocht had? Tja en leg dan maar uit wat een handwerkzaak is. Gelukkig hebben de WIBRA en ZEEMAN ook van alles in het assortiment. Dus ook die informatie deelde ik met hem en zette ook dat in zijn telefoon. Er was herkenning. Die winkels kende hij wel.

Ik vroeg waar ze vandaan kwamen. Ze kwamen uit Syrië. Hij was nu een jaar in Nederland. Zijn moeder een paar weken. Het was er voor haar niet veilig meer en ze had huis en haard moeten verlaten. Er kwam een brok in mijn keel: je kent de verhalen, maar dan komt het heel  dicht bij. Stel toch dat IK in zo’n situatie zou zitten en alles wat vertrouwd is moet achterlaten?  Op mijn vraag waar ze woonden vertelde hij dat ze in Almere woonden. Maar doordat hij de taal niet zo goed machtig was kwam ik er niet achter hoe hun woonsituatie was. Zijn moeder haakte intussen rustig verder. De foto werd weer getoond.

Helaas moest ik de trein uit. Ik kreeg mijn haakwerk terug. Eenmaal de trein uit keek ik nog even naar ze. Ze keken terug en met een grote glimlach van beiden werd er terug gezwaaid. Het is mooi om te zien hoe  zo iets kleins zo waardevol kan zijn.

 

Reageren

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze blog.