terug naar overzicht

Vluchtelingen in Kanaleneiland

Nout Ketelaar
Nout Ketelaar Sociaal makelaar

En ineens ging het allemaal erg snel. Overal in Europa kwamen vluchtelingen aan op zoek naar een veilige plek. Een plek zonder ellende en oorlog, een plek waar de draad van het ‘gewone’ leven weer kan worden opgepakt. Na vaak een lange  tocht onder erbarmelijke omstandigheden met gevaar voor eigen leven streken er  vluchtelingen neer in Nederland, ook in Utrecht. Na de  tijdelijke noodopvang in de Jaarbeurs, wordt een groep van ongeveer 500 vluchtelingen  momenteel gehuisvest in het oude ROC gebouw in Kanaleneiland. Ook deze opvanglocatie is hoogstwaarschijnlijk tijdelijk. In mei 2016 zijn er alweer andere plannen met het pand en zullen de vluchtelingen elders ondergebracht moeten worden. Hoe dan ook, gegeven is dat er een groep vluchtelingen in Kanaleneiland is neergestreken en dat zal niet onopgemerkt blijven.

Als aftrap voor het verblijf in het oude ROC  gebouw is op zaterdag 26 november een middag georganiseerd waarbij ingezamelde kleding onder de nieuwkomers is verdeeld. Omdat DOENJA Dienstverlening in de wijk actief is als sociaal makel organisatie, is deze middag ondersteund door DOENJA in samenwerking met actieve buurtbewoners uit de wijk. Voorafgaand en tijdens deze middag zijn door de betrokken sociaal makelaars maar vooral ook door betrokken buurtbewoners veel indrukken opgedaan. Omdat het ons inziens belangrijk is voor de beeldvorming rondom dit thema, wordt in dit artikel verder ingegaan op deze indrukken.

Het eerste dat opviel was de enorme bereidheid onder de bewoners van Kanaleneiland om te doneren en mee te helpen. Zonder enige aarzeling werden verzoeken om kleding en voedsel te doneren gehonoreerd. Sterker nog, de vraag om te doneren was al genoeg om bewoners in hun eigen kracht te zetten. Zo werd vanuit een moedergroep bij speeltuin Anansi een initiatief in gang gezet, waarbij de moeders zelfstandig tot een hulpcampagne kwamen. De vraag óf er zou moeten worden geholpen heeft daarbij nooit ter discussie gestaan. Onderwerp van gesprek waren vooral praktische zaken als wie de boodschappen zouden doen en wie de boodschappen op welke manier naar het afleverpunt zouden brengen. Ook de moeders die betrokken zijn bij het project VET en bij speeltuin Eilandsteede hebben belangeloos meegeholpen. Zo zijn er heerlijke hapjes gemaakt voor op deze bijzondere dag en op de dag zelf hebben betrokken vaders uit wijk samen met enkele sociaal makelaars leuke en drukbezochte kinderactiviteiten verzorgd.  Menig sociaal makelaar zou benijdenswaardig kijken naar de mate van zelfstandigheid en bereidheid tot ‘meedoen naar vermogen’. Zeker bij een groep die ook wel eens te boek staat als ‘moeilijk in beweging te krijgen’. Mooi om te zien hoe groot het animo onder de buurtbewoners was om  de nieuwkomers in de wijk op deze manier een warm welkom te geven.  De hoeveelheid vaders en moeder uit de wijk die op de dag zelf een steentje wilde bijdragen was dan ook zodanig groot, dat niet eens iedereen een plek kon worden geboden.

Terugkijkend op de middag die goed en positief is verlopen, zijn de ‘verhalen’ van de vaders en moeders uit de wijk die wel een plek konden krijgen uiteenlopend; van mooi tot uiterst pijnlijk. Onder de vaders werd vooral gesproken over ‘hoe fijn het was om mee te mogen helpen’. De groep vrijwilligers was volgens hen divers en oprecht. Het waren niet alleen ‘buitenlandse Nederlanders’ hun steentje wilden bijdragen, maar ook ‘rasechte Hollanders’.  De blijdschap om mee te kunnen helpen, veroorzaakte een gevoel van saamhorigheid en dat verbond hen met elkaar op een manier die zij nog nooit eerder zo hebben mogen ervaren. Het onderlinge respect was groot en het was mooi om te zien hoe men bereid was zich aan elkaar aan te passen. Zo beschreef een Marokkaans Nederlandse vader hoe respectvol hij het vond om te zien dat ook de Nederlandse helpers hun schoenen uitdeden bij het betreden van de binnenruimtes. Het getuigt van respect als mensen zich in elkaars culturele achtergrond kunnen verplaatsen. Spontaan kwamen gesprekken op gang over nieuwe initiatieven met betrekking tot de vluchtelingen, waarvan inmiddels de eerste acties al weer zijn uitgevoerd, zoals bijvoorbeeld het mee-eten van vluchtelingen  bij Resto van Harte en het meevoetballen met kinderen uit de buurt door gevluchte kinderen.

Bij de moeders uit de wijk die tijdens deze middag hebben geholpen overheerste vooral het medeleven met de vluchtelingen. Zij zijn enorm aangegrepen door de emotionele verhalen van sommige vluchtelingen. Met tranen in de ogen vertellen enkele moeders over wat ze te horen kregen. ‘Wat moet het verschrikkelijk zijn geweest om als gezin verdeeld te worden over twee verschillende boten. Als je dan al levend aan de overkant komt, is het nog maar de vraag of de overige gezinsleden –die met een ander bootje mee moesten- levend de overkant bereiken. We kennen allemaal de horrorverhalen uit de kranten waarbij er vluchtelingen zijn verdronken tijdens deze oversteek.  Eenmaal aan de overkant is er geen tijd om te daarop te wachten. Sommigen hebben weken moeten leven in de veronderstelling dat hun wederhelft is omgekomen tijdens de boottocht. Enkelen troffen elkaar na een tijd weer. Anderen leven nu nog steeds in onzekerheid. Het is werkelijk te afschuwelijk voor woorden.’ Het ene verhaal is nog verschrikkelijker dan het andere verhaal. Een van de moeders, zou het liefst een kind adopteren van wie beide ouders zijn overgekomen tijdens de boottocht. Maar helaas heeft ze daar de middelen niet voor. De tranen rollen over haar wangen van pure afschuw.

Zowel de vaders als de moeders die tijdens deze middag hebben mogen helpen, vertelden over de grote mate van dankbaarheid onder de vluchtelingen. Dankbaar voor het gegeven dat ze in Nederland zijn en worden opgevangen en dankbaar voor het (tijdelijke) dak dat men nu boven hun hoofd heeft. ‘Inwoners van Nederland zijn heel vriendelijk dat ze dit voor ons doen en zij moeten daarom wel een groot hart hebben’.

Mohammed Akachar, Dayna Maduro en Nout Ketelaar

Sociaal Makelaars  bij DOENJA Dienstverlening

Reageren

Reacties

Wat goed om dit te lezen. Deze berichten zien we nauwelijks op de TV of in de kranten.

29 Jan - Jos van Elderen